Հայոց լեզուն. Հեքիաթ Պետրոս Նապաստակի



 Հայոց լեզուն

Հեքիաթ Պետրոս Նապաստակի
Թարգմանեաց Գրաբարի՝ Պիոն Հրեշտակացի






Լինէին, ոչ լինէին, լինէին չորք նապաստակք փոքունք, որոց անուանքն էին՝ Ֆլոփսի եւ Մոփսի եւ Բամբակաձետ եւ Պետրոս։







Բնակէին ընդ մօր իւրեանց յաւազոյ ի ներքոյ նոճիս մեծ յոյժ։







«Արդ, սիրելիք իմ» ասաց մայրն ծեր առաւօտ մի, «Կարացէք երթայցէք ի դաշտս կամ ընդ ճանապարհ զառիվայրին, բայց մի՛ երթայցէք ի պարտիզի Տէր ՄաքԳրեգրոի զի հայրն ձեր ունէր դէպք մի անդր. Ապաքէն Տիկին ՄաքԳրեգոր եդիր զնա ի մէջ կերակրոյ։»






«Արդ՝ գնացէք եւ մի՛ անկցուք ի չարիս։ Ես երթամ զճանապարհ։»






Ապա ծեր Տիկին Նապաստակն առեալ սակառ մի եւ հովանոցն իւր եւ ցնաց ընդ անտառի ի հացարարին։ Նա իսկ գնեաց նկանակ մի հաց եւ հինգ կտապս չամիչեղենս։






Եւ Ֆլոփսի եւ Մոփսի եւ Բանբակաձետ, զոր էին բարի նապաստակք փոքունք, գնացին ընդ ճանապարհ զառիվայրին զի թութ քաղեսցեն։






Այլ Պետրոսն՝ զոր չար էր յոյժ, իսկոյն վազեաց ի տան Տէր ՄաքԳրեգորի եւ մղեաց զինքն ի ներքոյ դրան պարտիզի։






Նախ՝ եկեր փոքր մի հազար եւ փոքր մի ոլոռն Փռանգաց։ Յետոյ եկեր փոքր մի բողկ.






Ապա հիւանդացաւ, եւ գնաց զի որոնեսցէ փոքր մի մաղադանոս։






Եւ յայնկոյս վարունգի տնկարանի ում հանդիպեսցէ եթէ ոչ Տէր ՄաքԳրեգորի։ Նա էր ի վերայ ձեռաց եւ ծնգաց իւրոց ցանեալ տհաս կաղամբք։






Բայց բարցրացաւ եւ պնդեցաւ զհետ Պետրոսի, շարժելով զփոցղն ի ձեռին իւրոյ կոչելով «Մի՛ եւս, գո՜ղ»։ Պետրոս մեծապէս երկեաւ. Նա փութացաւ մոլորեցաւ շրջելով ընդ ամենայն պարտիզի, զի մոռացեալ էր ճանապարհն յետս ի դրան։






Եւ կորոյս կօշիկ մի ի կաղամբաց եւ զմիւսն ի գետնախնձորոց։






Յետ կորուսելոյ դոքա, վազեաց արագ արագ չորիւք ոտիւք, զի եւ կարծեմ թէ փախստական լինէր եթէ աւա՜ղ չվազվազէր յուռկանս հաղարջի եւ չկալոյր առ կոճակիւք հանդերձին։ Նոր էր հանդերձն՝ ի գոյն կապուտոյ եւ կոճակիւք պղինձէ։ 






Պետրոս համարեաց զինքն ի կորուսեալ եւ հեղոյր արտասուս մեծամեծս։ Բայց հեծեծութիւնն նորա լուեալ էին յոմանց բարեկամական ճնճղկաց որք առաքեցան առ նորա ի մեծ խնդութեամբ եւ խնդրեցին զնա զի ել։






Իսկ Տէր ՄաքԳրեգոր եկն շարմաղիւ, զոր կամէր դնել ի վերայ գլխոյ Պետրոսի. Բայց Պետրոս հազիւ գալարեր փախեր՝ յետ թողելով զհանդերձս իւր։






Եւ փախեաւ ի փայտանոց եւ ոստոստեաց ի մէջ ոմն սափորի։ Գեղեցիկ իմն ինչ իցէր թագչելոյ զայդ եթէ լի ջրոյ չիցէր։






Տէր ՄաքԳրեգոր վստահ էր եթէ Պետրոս էր ի փայտանոցի՝ թագուցեալ թերեւս ի ներքոյ խեղեցէն ծաղկի։ Եւ սկսաւ դարձուցանել դոսա զմի մի իւրաքանչիւր հայելով ի ներքոյս։






Իսկ կամէր կոխել նա ի վերայ Պետրոսի՝ որ ելանէր ի պատուհանէ անտի հարկանելով երեք բոյսք։ Իսկ յոյժ փոքր էր զպատուհանն Տէր ՄաքԳրեգորի՝ որ յայնմհետէ տաժանեցաւ պնդել զհետ Պետրոսի։






Եւ դարձաւ նա ետ ի գործն իւր։ Եւ Պետրոս նստաւ հանգչել։ Նա էր անշունչ՝ ահիւ եւ դողութեամբ, եւ ոչ գիտէր ուր երթալ։ Նա եւ թաց էր յոյժ ի նստելով ի մէջ այն սափորի։ Եւ յետ սակաւ ժամանակի սկսաւ նա շրջել՝ ցատկռտելով դանդաղի եւ նայելով շուրջ զինեւ։






Գտաւ դուր մի ի մէջ պարսպի. Բայց փակեալ էր, եւ տեղի եւս ոչ լինէր մի ճարպ նապաստակի մղել ի ներքոյ։ Իսկ ծեր մուկ մի մտանէր եւ ելանէր ընդ ապառաժ դրանդւոյն, բերելով ոլոռ եւ լուբիա առ ընտանի իւր որ էր ի մէջ անտառին։ Պետրոս հարցանէր նորա վասն ճանապարհն առ դրան, թէ ո՞ւր է։ Բայց մուկն ունէր այնպիսի մեծ ոլոռն ի բերանոյ իւրոյ վասն որոյ ոչ կարաց տալ պատասխանի։ Նա միայն զգլուխն իւր շարժեաց ի նմա։ Եւ Պետրոս սկսաւ լալ։






Յետ այնորիկ նա կամեցաւ գտանել ճանապարհ անդ լայնութեան պարտիզի՝ բայց աւելի եւս շփոթեաց։ Արդ՝ եկն ի լճակի ուր Տէր ՄաքԳրեգոր լնոյր սափորքն իւր։ Կատու մի սպիտակ նստեալ էր անդր՝ անշարժ նայելով ընդ ոսկեձկանց, բայց երբեմն ծայրն ձետոյ շարժէր իբրու թէ ողջ էր եւ զայդ։ Ուղիղ թուեցաւ Պետրոսի երթալ առանց խօսելով ընդ նա. զի լուեալ էր վասն կատուոց յազգականէ իւրմէ՝ նապաստակ մի փոքր Բենիամին անուն։






Եւ դարձաւ նա ի փայտանոց. Բայց յանկարծ, մերձ ի նա, լուաւ զձայն մարկեղի՝ քռռռ, քռռռ, քռռռ։ Եւ Պետրոս փութացաւ գնաց ի ներքոյ մորենեաց։ Արդ՝ զի ոչինչ վնաս եղեւ, եկն ելեալ ի վերայ սայլի եւ հայեաց եզրէն։ Նախ՝ ետես զի Տէր ՄաքԳրեգորն քաղէր սոխ։ Զթիկունս իւր դարձուցեալ էր ի Պետրոսի եւ յայնկոյս նորա էր դուռն։






Պետրոս յոյժ լռութեամբ իջանէր ի սայլէն անտի. եւ փութացաւ գնաց վազելով լի արագութեամբ իւր ուղիղ ճանապարհիւ զկնի սեւ հաղարջի մորենեաց։ Իսկ Տէր ՄաքԳրեգոր ետես նորա առ անկիւնսն, սակայն ոչ նեղէր Պետրոսն։ Փախաւ ի ներքոյ դրան եւ ահա եհաս ողջանդամ յանտառ՝ արտաքուստ պարտիզին։






Տէր ՄաքԳրեգոր կախեաց զհանդերձս եւ զկօշիկս Պետրոսի իբր խրտուիլակ, զի վախեցնէ զթռչունսն սեաւք։ Իսկ Պետրոս ոչ դադարեաց ի վազելոյ եւ ոչ հայեցաւ ի թիկունս իւր մինչեւ եհաս ի տան իւրոյ առ զմեծ նոճոյ։






Իսկ այնչափ յոգնեցաւ Պետրոսն որ անկաւ ի վերայ փափուկ աւազոյ ի գետնոյ որջի եւ փակեաց աչք նորա։ Մայրն իւր զբաղեալ էր եփելով. եւ զարմացաւ թէ ի՞նչ եղեւ կամ յ՞ո գնացին զհանդերձս իւր։ Էր երկրորդ անգամ յերկուս շաբափու որ Պետրոս կորուսեալ էր զհանդերձս եւ զկօշիկս։ 






Տրտմիմ ասել թէ՝ Պետրոս հիւանդացաւ ընդ երեկոյին։ Մայրն իւր եդ նորա յանկողին եւ եփեաց անթեմով թէյ. Եւ ետ դեղաչափ մի Պետրոսի. «Դգալ մի ի ժամ ննջելոյ»։






Այլ Ֆլոփսին եւ Մոփսին եւ Բանբակաձետն եկեր հաց եւ կաթ եւ թութ յընթրիս։


ՎԵՐՋ։


Comments

Popular posts from this blog

Learn Classical Armenian!

A selection of famous literary lines, translated to 5th century Grabar

Some male names from 5th century Armenia